mr.nu@maxma

ของขวัญสำหรับชีวิต

2009-02-19T17:56:00.000-08:00

มีคนถามผมว่า วันเกิดปีนี้ อยากได้อะไรเป็นของขวัญ เขาถามผมหลายครั้ง แต่ผมก็ตอบได้เพียง ไม่รู้
ชีวิตผมเกิดมาไม่ได้มีพร้อมไปทุกอย่าง แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอยากได้อะไร
ตอนเด็กเพื่อนมีรถมอเตอร์ไซต์ ผมก็ไม่สนใจ ไม่ได้อยากไปเที่ยวที่ไหน ไม่สนใจเครื่องแต่งกาย
เพราะแต่งไม่เป็น ไม่อยากได้ของประดับอะไร เพราะรู้สึกว่ามีหรือไม่มี ก็ไม่เห็นต่างกัน

อาจจะเป็นเพราะผมรู้ว่า ถึงอยากได้ ก็ไม่มีโอกาสได้ ก็เลยไม่สนใจมันเลยดีกว่า

ณ ตอนนี้ผมก็คงต้องกลับมานั่งทบทวนแล้วละ ว่าผมต้องการอะไรบ้าง

คนที่รู้จักทุกผมทุกคน ก็คงจะรู้ว่าผมเป็นคนคิดมาก คาดหวังสูง มีเงื่อนไขในชีวิตมากมาย
เพราะฉะนั้น ผมจึงไม่สามารถคบใครได้นานเลย เพราะเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก
ผมก็จะรู้สึกว่าคนนั้นอาจจะไม่ใช่คนที่สามารถอยู่กับผมได้ตลอดไป
บางคน ผมก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย เพียงเพราะเขาไม่เข้าเงื่อนไขที่เราตั้งไว้
และบางคนผมก็เดินจากเขามาเพียงเพราะเขาไม่เข้าเงื่อนไขของผม
และที่สำคัญ ทำไมผมไม่เคยเสียใจ หรือเสียดายเลย
ผมเป็นเหมือนคนที่ไม่มีหัวใจ

ผมเป็นเหมือนเจ้าสาวที่กลัวฝน กลัวว่าอนาคตจะไม่เป็นเหมือนที่คาดไว้

แล้วในช่วงเวลาหนึ่งเมื่อไม่นาน ชีวิตผมเปิดรับคนคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต
เขาเข้ากับผมได้ดี ทั้งด้านทัศนคติ และการใช้ชีวิต
เขาชอบผมในแบบที่ผมชอบตัวผมเอง
เขามองเห็นความหล่อในแบบที่คนอื่นมองไม่เห็น
และที่สำคัญ เขาเป็นคนที่เชื่อว่า ผมจะสร้างฝันของผมให้เป็นจริงได้

แต่ที่เขาต่างจากคนอื่นก็คือ
เขามีหลายอย่างที่ไม่ตรงกับเงื่อนไขของผม แต่ผมก็ยังเปิดรับเขาเข้ามาในชีวิต
ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ที่ทำให้ผมมองเห็นว่า เราอาจจะไปด้วยกันได้

แต่แล้วเรื่องราวเหมือนจะดำเนินไปในแนวทางเดิม คือผมเกิดคำถามขึ้นในใจว่า
เราจะไปด้วยกันได้จริงๆเหรอ ทำไมผมจึงไม่รู้สึกเสียใจเลยถ้าเขาจะเดินจากไป
สิ่งที่ผมกลัวคือกลัวทำเขาเสียใจ หรือว่าคนคนนี้จะไม่ใช่

ผมครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่เกือบอาทิตย์ คิด คิด และคิด หาคำตอบให้ตัวเอง ว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อไป
ผมถามตัวเองว่า เขามีข้อเสียอะไรหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือไม่มี ทุกอย่างเป็นอะไรที่ลงตัว
แล้วทำไมผมจึงรู้สึกแบบนั้นละ มีคำตอบมากมาย ออกมาแต่ก็ไม่รู้ว่ามันใช่จริงๆหรือเปล่า

ช่วงเวลาที่ผมคิด เขาก็คิดเหมือนกัน เหตุการณ์เหมือนจะดำเนินมาถึงจุดที่ต้องกลับไปยังทางเดิมของตัวเอง

แต่หลังจากได้คุยกันอย่างจริงจัง เขาทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้น และผมก็รู้ว่ามีคนเข้าใจผมยืนอยู่ข้างๆ
เขาบอกว่าผมเป็นคนที่กลัวการผิดหวัง จึงรีบถอนตัวเพราะว่ากลัวการเสียใจ
เขาบอกผมว่า ให้ลองเดินด้วยกันไปจนสุดทางก่อน ถ้ามันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่
เขาบอกให้ผมลองเปิดใจ
เขาพร้อมจะเดินจากไป ถ้าผมไม่เลือกเขา

ไม่ว่าใครก็คงรู้สึกดี ถ้ามีคนพยายามที่จะเข้าใจในสิ่งที่เราเป็น
และโดยเฉพาะกับผม ซึ่งจิตใจมันซับซ้อน และคิดว่าตัวเองเข้าใจตัวเองแล้ว

มุมมองที่เขามอบให้กับผม ช่วยให้ผมทิ้งภาระบางอย่างในจิตใจออกไป
และเปิดมุมมองใหม่ที่จะมีความสุขกับชีวิต

ของขวัญคือสิ่งพิเศษ ที่ผู้คนมอบให้กัน ในวาระต่างๆ โดยหวังว่าของขวัญจะทำให้ผู้รับรู้สึกดี
ถ้าผลลัพธ์ของขวัญคือ การรู้สึกดี เขาคนนี้ก็เหมือนเป็นของขวัญของชีวิตผม

เรื่องราวในอนาคต จะลงเอยอย่างไร ผมก็ไม่รู้
แต่ที่รู้ ผมดีใจที่ได้ของขวัญชิ้นนี้

อุปสรรค คือ ของขวัญ

2009-02-19T17:55:00.000-08:00

ความหมายของคำว่า วิตกจริต คือ การวิตกกังวลกับสิ่งที่ไม่เกิดขึ้น จนมากกว่าปกติ

ผมเพิ่งจะสำนึกว่าตัวเองมีอาการนี้ เมื่อเราผ่านเหตุการณ์ที่ยากลำบากมาได้แล้ว
เรื่องของเรื่องก็คือ ผมได้รับมอบหมายงานจากหัวหน้าให้รับผิดชอบงานๆหนึ่ง
ซึ่งต้องได้รับการเทรนด้วยอาจารย์ที่มาจากต่างชาติ
แน่นอนว่าเขาไม่ได้สอนผมด้วยภาษาไทย
และที่แน่นอนยิ่งกว่าคือผมพูดภาษาอังกฤษไม่ได้

ความวิตกจริตอันแรกของผมก็คือกลัวว่าจะเรียนกับเขาไม่รู้เรื่อง
คิดมากจนอยากจะลาออก แต่สถาณการณ์ก็จวนตัว ลาออกไม่ทันก็เลยต้องไปเรียน
แต่ก็ไปเรียนได้ ฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง อาจารย์ถามอะไรก็ตอบแค่ yes กับ no
เป็นการเรียนที่อาจารย์สอนอย่างสบายๆ เพราะลูกศิษย์ไม่เคยถามเลย
ไม่ใช่เพราะเก่ง แต่ไม่รู้จะสร้างประโยคอย่างไร
สุดท้ายก็อบรมจบแบบงูๆปลาๆ
แต่พอเจ้าของบริษัทถาม ก็ตอบแบบเอาตัวรอดว่า เข้าใจครับ

หลังจากเทรนแล้วสองเดือน ความวิตกจริตอันที่สองของผมก็ตามมา
ผมต้องไปทำงานจริง เป็นครั้งแรก สิ่งที่ต้องทำคือแก้ไข config ของระบบนิดหน่อย
ไม่ยากอะไรเลย แต่สิ่งที่สร้างความเครียดให้กับผมคือ เป้าหมายรอง ซึ่งก็คือ
การสร้างความน่าเชื่อให้กับลูกค้า ซึ่งก็คือ dtac ผมจะทำให้เขาเชื่อถือได้อย่างไรละ
เมื่อผมยังไม่เชื่อตัวเองเลย ที่เทรนมาก็ลืมไปหมดแล้ว ก็ทิ้งช่วงซะสองเดือน
ด้วยเหตุนี้ผมจึงเครียดมากมาย กลัวจะทำเจ้าของบริษัทเสียชื่อ กลัวโดนด่า
กลัวไปต่างต่างนานา เครียดจนกินข้าวไม่ได้

ตามธรรมชาติของผมแล้ว เมื่อกดดัน ผมก็จะวิ่งหนี วิ่งหาตำแหน่งที่จะทำให้ตัวเองมีความสุข
ครั้งนี้ก็เช่นกัน เพื่อหนีจากความกดดันผมก็เลยพยายามหาความคิด เพื่อที่จะทำให้ตัวเองสบายใจ
ก็ได้ความคิดต่างๆมามากมาย ได้ไอเดียในการดำเนินชีวิต เป็นสิ่งที่เรารู้มานาน แต่ไม่เคยเอามาใช้

อย่างเช่น ความเครียดครั้งนี้ มันเกิดมาจากการที่เราเป็นคนที่คาดหวังสูง หวังความสมบูรณ์แบบของ
ทุกสิ่งอย่าง สิ่งนี้มันมากดดันตัวเราเอง ต้องคอยระวังทุกอย่าง เพราะกลัวทุกอย่างจะออกมาไม่สมบูรณ์แบบ
เราคิดถึงสิ่งต่างๆเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว ทำจนมันติดเป็นนิสัย
สิ่งที่เราทำก็คือ เลิกคาดหวัง เวลามีความวิตกกังวล ก็แค่บอกตัวเองให้ทำให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ แล้วอะไรที่นอกเหนือจากนั้น
ก็บอกกับตัวเองว่าช่างมัน อย่างมากที่สุดก็แค่โดนไล่ออกจากบริษัท มันไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย
ตามทฤษฎีของเราแล้ว เมื่อจิตใจสบายความคิดดีๆจะออกมาเอง

บางครั้งแค่พูดคำว่า ช่างมัน ช่างมัน ช่างมัน ก็ทำให้เราสบายใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ

สุดท้ายแล้วเรื่องต่างๆมันก็ไม่ร้ายแรงเหมือนที่เราคิดไว้

และท้ายที่สุดจริงๆ อุปสรรคก็ทำให้เราได้ค้นพบสิ่งที่ดีสำหรับชีวิตเรา
เพราะเหตุนี้ ผมจึงคิดว่า บางครั้ง อุปสรรคก็คือของขวัญที่ใครสักคนให้เรามา เพื่อนำพาเราไปสู่สิ่งที่ดีกว่า

สิ่งที่อันตราย คือการคาดหวัง

2008-11-23T23:48:00.000-08:00

เมื่อตอนเด็กๆ ผมเคยดูละครเรื่องหนึ่ง ชื่อเรื่องอะไรจำไม่ได้แล้ว แต่เนื้อเรื่องประมาณการสู้ชีวิตของหนุ่มวัยรุ่นสองคน ที่อยากเป็นนักร้อง เนื้อเรื่องดำเนินไปจนถึงจุดที่ว่า พระเอกของเรื่องเป็นนักร้องอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เนื่องจากพระเอกของเราร้องเพลงได้ดี ก็เลยมีชื่อเสียง ทำให้ค่ายเทปสนใจส่งคนมาทดลองฟัง แล้วปัญหามันก็เกิดจากตรงนี้ เพราะเมื่อพระเอกของเรารู้ว่า มีคนของค่ายเทปมาฟัง ก็เลยเกิดความตั้งใจมากเกินไป จนร้องไม่ออกเลย กลายเป็นแย่ไปเลย

เราอาจจะเคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ในรูปแบบอื่น เราตั้งใจทำบางสิ่ง แต่ผลลัพธ์ออกมาตรงกันข้าม วัยรุ่นบางคนอย่างสร้างความประทับใจกับสาวน้อยในเดทแรก แต่ก็ผมว่าตัวเองทำสิ่งต่างๆผิดไปหมดเลย สาเหตุของสิ่งนี่คือ การคาดหวัง

เป้าหมาย คือสิ่งที่เราอยากได้ตามพื้นฐานของความเป็นได้
ความคาดหวัง คือสิ่งที่เราอยากได้ โดยไม่ได้คำนึงถึงสภาพความเป็นจริง

เมื่อเราความคาดหวัง แต่ไม่มีความเชียวชาญในเรื่องที่จะทำ ทำให้เรากลัวไปทุกอย่าง กังวลไปทุกขั้นตอน สุดท้ายสิ่งต่างๆ ก็ออกมาแย่กว่าที่มันควรจะเป็น

เราได้ความคิดนี้ มาจากการที่เราถาม เรื่อง ในบทความที่แล้วในเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง ว่าเราควรปรับปรุงตัวอย่างไรดี แล้วมีคนหนึ่งตอบกลับมาว่า เราคาดหวังมากเกินไป จึงทำให้เรากังวล และไม่กล้าที่จะลงมือทำอะไรเลย เขาบอกให้เราลดความกังวล เลิกคาดหวัง ปล่อยให้เรื่องต่างๆ เดินไปตามทางของมัน

ผมเห็นด้วยกับความคิดนี้ และจะนำมันมาปรับปรุงตัวเอง

ทำอย่าไรจึงจะประสบความสำเร็จ

2008-07-30T14:27:00.000-07:00

ผมเคยบทความ บทความหนึ่งจากเว็บไซต์อะไรจำไม่ได้แล้ว เป็นเรื่องของพระในนิกายเซน ลูกศิษย์ถามอาจารย์ว่า ทำอย่างไรจึงจะประสบความสำเร็จในชีวิต อาจารย์ก็ตอบกลับมาว่า ทุกเช้า พวกเจ้าจงยืนหันหน้าไปทางทิศตะวันออกแล้วยกมือขึ้นลงวันละร้อยครั้ง(อาจไม่ตรงตามนี้นะครับ เพราะผมอ่านมานานละ) แล้วพวกเจ้าจะประสบความสำเร็จเอง ลูกศิษย์ทุกคน พากันทำตาม แต่พอผ่านไปหลายวัน หลายเดือน จำนวนคนที่ทำก็ค่อยๆลดลง จนเมื่อผ่านไปหนึ่งปี ก็เหลือคนที่ทำอยู่แค่คนเดียว และสุดท้ายคนนี้ ก็ได้เป็นเจ้าอาวาสคนต่อไป และมีสรุปตอนท้ายว่า เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เคล็ดลับของความสำเร็จคือการที่ทำอะไรง่ายๆ ในชีวิตนี่ละ แต่ให้ทำอย่างม่ำเสมอทุกวัน

ผมเห็นด้วยกับข้อสรุปนะ ในเรื่องที่ว่าถ้าเราทำอะไรอย่างสม่ำเสมอแล้วเราจะประสบความสำเร็จ(ถ้าทำชั่วอย่างสม่ำเสมอก็น่าจะประสบความสำเร็จเหมือนกัน คือการเป็นผู้นำความชั่ว) แต่ผมสงสัยในเรื่องการเลือกเจ้าอาวาส สงสัยว่าวัดไหนช่างกล้าเอาคนที่ไม่มีหัวคิดเลย ไปเป็นเจ้าอาวาส คนที่ยอมทำตามคนอื่นโดยที่ไม่ไตร่ตรองเลย อาศัยเพียงความศรัทธาอย่างเดียว(ศรัทธาในตัวอาจารย์) หรือว่าการทำอย่างนี้จะเป็นเรื่องที่ถูกต้องในวงการศาสนา อันนี้ผมก็คงตอบไม่ได้ ผมมองกรณี เหมือนกับแมวที่พยายามจะเข้าบ้าน แต่ประตูบ้านปิดอยู่ แล้วมันก็นั่งตะกายประตูอยู่เป็นชั่วโมง เพื่อที่จะเข้าไปในบ้าน เราคงเห็นตรงกันว่า แมวตัวนี้มีความพยายาม แต่ความพยายามของแมวมันเอาไปใช้ไม่ถูกทาง เพราะฉะนั้นมันจึงไม่นำไปสู่ความสำเร็จเลย (อาจจะสำเร็จ ถ้าโชคดีเจ้าของบ้านผ่านมาพอดี แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการตะกายประตูของแมวเลย)ที่นี่ถ้าเราสมมุติต่อไปว่า บังเอิญว่าบ้านนี้ไม่มีคนอยู่ และแมวตัวนี้ก็มีความสม่ำเสมอ มาตะกายประตูบ้านทุกวันเป็นเวลาหนึ่งปี เราก็อาจจะยกแมวตัวนี้ให้เป็นเจ้าอาวาสได้ ใช่หรือเปล่า

โรคนอนไม่หลับ

2008-07-30T13:55:00.000-07:00

ขณะนี้เวลา 3.55 เป็นเวลาที่เพื่อนทุกคนหลับกันหมดแล้ว และผมก็อยากจะทำเช่นนั้นด้วย แต่ผมไม่สามารถหลับได้ เพราะมีความคิดวนเวียนอยู่ในหัวมากมาย รวมทั้งความเครียดด้วย

สาเหตุหนึ่งของอาการนอนไม่หลับ คือการที่ผมนอนดึก จนถึงขั้นเช้าเป็นประจำ พอนอนเร็วจึงไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ ก็เลยต้องมาเขียนเล่าเรื่องราวต่างๆของชีวิตในช่วงนี้

สาเหตุของความเครียดช่วงนี้เกิดมาจากการที่ผมรับทำงานที่ตัวเองไม่มีความชำนาญมาก่อน รวมทั้งเผื่อเวลาให้กับตัวเองน้อยเกินไป มันจึงเป็นการกดดันตัวเอง บทเรียนที่ได้จากเรื่องนี้คือ
1. ไม่ควรรับงานที่เกินความสามารถของตัวเองมากจนเกินไป หรือเมื่อจำเป็นต้องรับมาก็ควรเผื่อเวลาให้กับตัวเองให้มากพอ
2. ไม่ควรรับงานเยอะเกินไป ควรจะคำนวณกำลังของตัวเองให้ดี เผื่อเวลาสำหรับพักผ่อนเอาไว้ด้วย มิเช่นนั้นท่านอาจจะเสียชีวิตในหน้าที่ได้

ที่ผมเร่งรับงานทุกอย่างที่ขวางหน้าตอนนี้ คงเป็นเพราะผมอยากเก็บเงินเยอะๆ เพื่อเอาไปลงทุนต่อ แต่มันก็ผิดจากเป้าหมายเดิมที่ผมตั้งไว้ตอนแรก คืออยากออกมาทำงานวิจัยบางอย่าง แล้วนำเอาผลวิจัยนั้นมาสร้างธุรกิจ และธุรกิจตรงนั้นจะทำให้เราเป็นอิสระทางการเงินได้

สิ่งที่เราจะวิจัยคือการหาแนวทาง กระบวนการในการสร้างโปรแกรม ที่รวดเร็ว ตรงตามความต้องการของลูกค้า รวมทั้งสวยงาม น่าใช้ด้วย ที่ผมพูดว่าเร็ว ผมหมายถึงชั่วโมง สองชั่วโมง หรืออยากมากก็ไม่เกิน 2 วัน มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องเพ้อฝัน จนถึงขั้นเพ้อเจ้อเลยทีเดียว แต่นั่นคือเป้าหมายของผม

สิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่คือการสร้างกระบวนการ หรือโปรแกรมอะไรสักตัวที่มันสามารถ gen code ให้เราได้โดยอัตโนมัติโดยที่เราระบุความต้องการของเราลงไป ในฐานะที่เราเป็นโปรแกรมเมอร์มาสามปี เรามองออกว่าโปรแกรมส่วนใหญ่ถึงแม้จะต่างกัน แต่โครงสร้างภายในของมันเหมือนกันหรือคล้ายกันมากกว่า 60% เลย เราก็อาจจะสร้างหรืออะไรสักอย่างเพื่อเก็บเอาส่วนที่เหมือนกันนี้มาเก็บไว้ เมื่อต้องการสร้างโปรแกรมใหม่ ก็เอาส่วนที่เหมือนกันนี้มาประกอบ และก็เขียนเพิ่มเติมในส่วนที่เฉพาะเจาะจง สิ่งนี้เป้นเพียงภาพกว้างๆที่เราคิด มีคนศึกษาเรื่องนี้มากมายในโลกนี้ มีแนวคิดในการทำอยู่มากมาย สิ่งที่เราต้องทำคือ การศึกษาและออกแบบ

ตอนนี้มีความคิดมากมายวิ่งเล่นอยู่ในหัวเรา แต่มันก็เป็นภาพที่ไม่ชัดเจนพอที่จะเขียนมันออกมา มันคงต้องอาศัยเวลาเผื่อรอให้ความคิดต่างๆ ตกผลึก สิ่งที่พอจะเขียนได้ตอนนี้ก็คือความกลัวของเราเอง ที่ตัดสินใจเลือกทางนี้ มองไปในอนาคตไม่มีอะไรที่มั่นคงเลย บางครั้งก็อยากเลิกคิด และทำงานกินเงินเดือนตามปกติ ก้าวหน้าในหน้าที่การงานตามลำดับ แค่นั้นเราก็อยู่ได้อย่างสบายแล้ว แต่มันก็ไม่ใช่ฝันเรา การมีชีวิตอยู่อย่างสบายแต่ไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ เราจะอยู่เพื่ออะไรละ มองไปในอนาคตเราคงตอนนั้นเราคงเสียใจ ถ้าตอนนี้เราไม่ได้ทุ่มเทอย่างเต็มที่ เมื่อวานนี้เราเลยบอกกับตัวเองว่า จะไม่เลือกไปอีกทางหนึ่งแล้ว เราจะมุ่งไปทางนี้ ถ้ามันจะผิดพลาด หรือล้มเหลวเราก็คงต้องยอมรับมัน

ชั่วโมงนี้ก็ได้แต่ฟังเพลงปลุกใจ เพื่อให้ลืมความกลัว

ความเชื่อ ของ bodyslam เราเองก็เป็นเหมือนเพลงนี้ ทำมันไปอย่างเต็มที่ ถึงแม้จะล้มเหลว แต่อย่างน้อยเราก็ได้ลองแล้ว

คนล่าฝัน ของ คาราบาว เนื้อหาของเพลงนี้คือเหตุผลในการเดินทางของเรา

ชีวิตลิขิตเอง ของเบิร์ด ธงชัย แมคอินไตย มันอาจจะมีโชคชะตาบางอย่างพาเราไปถึงจุดหมาย แต่เราก็ไม่รู้ว่ามันจะมาหาเราเมื่อไร ทางที่ดีกว่าคือเราก้าวไปหามันเอง

นอกจากบทเพลง แล้วก็มีคำพูดของคนอีกมากมายที่เป็นเตือนสติให้เราลงมือทำในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี้

ไม่มีใครชื่นชมคุณ ในสิ่งที่คุณตั้งใจจะทำหรอกนะ (หมายความว่า คนจะชื่นชมในผลงานที่เสร็จแล้วเท่านั้น)เฮนรี่ ฟอร์ด

การคิดเป็นเรื่องที่ยาก จึงมีน้อยคนที่ทำ เฮนรี่ ฟอร์ด

ทำไม่ได้ หรือ ไม่ได้ทำ

เราไม่ได้เป็นในสิ่งที่เราเป็น แต่เราเป็นในสิ่งที่เราคิดว่าเราเป็น

ต่อจากนี้ก็คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า ในวันนี่เราตัดสินใจถูกหรือไม่

สิ่งที่สำคัญกว่าเงินเดือน

2007-07-11T20:37:00.000-07:00

เนื่องจากเมื่อวานนี้มีโปรเจคใหม่เข้ามาที่บริษัท จึงมีการเรียกประชุมทีมที่จะทำงานนี้ ซึ่งรวมถึงผมด้วย

หลังจากที่คุยกันในสาระแล้ว ก้มีการคุยกันเล่นๆ

ก็มีการถามกันว่า ปีที่แล้วเงินเดือนขึ้นกันเท่าไร

มีพี่ที่เป็นซีเนียร์คนหนึ่ง บอกว่าบริษัทจะขึ้นเงินเดือนให้ร้อยยี่สิบ แต่พี่แกบอกว่า ไม่เอา

แล้วพี่เค้าก้อพูดต่อว่า เงินเดือนไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดหรอกนะ

พี่แกเล่าให้ฟังว่า พี่แกเคยทำงานด้วยเงินเดือน 13000 อยู่ 4 ปี โดยที่ไม่ได้ขึ้นเงินเดือนเลย

แต่ที่ทนทำอยู่ได้ เพราะพี่แกชอบสไตล์การทำงานของหัวหน้า ชอบบรรยากาศที่ทำงาน

ตอนนั้นพี่แกก็คิดว่าเงินเดือนสำคัญที่สุด แต่พอพี่เค้าย้ายบริษัทมาอยู่บริษัทใหม่ที่เงินเดือนสูงมากๆ แต่ทำได้ปีเดียวก็ลาออก

พี่เค้าแนะนำว่า ว่าจะเลือกงานที่เราทำแล้วสบายใจดีกว่าเลือกงานที่เงินเดือนสูงๆ แล้วอยู่อย่างเคร่งเครียด

เราก็น้อมรับ เอามาเป็นเงื่อนไขหนึ่งในการหางานใหม่ของเราเอง

ความยุติธรรม

2007-07-11T20:28:00.000-07:00

ได้ฟังข่าวเกี่ยวกับน้องหมูแฮม น้องเค้าถูกรถเมล์ปาดหน้า จึงบันดาลโทสะเอาก้อนหินไปตบหน้าคนขับรถเมล์

ตามด้วยขับรถพุ่งชนผู้โดยสารที่รอรถอยู่บนฟุตบาท

เหตุการณ์จบลงด้วย ตาย 1 บาดเจ็บมากมาย และน้องหมูแฮมกายเป็น "หงิก" ไม่สามารถขยับร่างกายได้

เรื่องราวบานปลายเพราะคุณพ่อของน้องหมูแฮม ไปพูดในรายการเรื่องเล่าเช้านี้ว่า

น้องหมูแฮมโดนรังแก จากพวกชนชั้นล่าง ไร้การศึกษา

ซึ่งมันก็ก่อให้เกิดกระแส ในหมู่ชนชั้นล่างที่เล่นเว็บ

เหล่าชนชั้นล่างกำเรียกร้องหาความยุติธรรม

ที่ฟังตอนแรก ผมไม่คิดอะไรมาก แต่รู้สึกว่ากระแสมันแรงมาก เมื่อตอนเข้าไปอ่านกระทู้ในพันทิพย์

กระทู้น้องหมูแฮมมีเกือบ 20 กระทู้

ขึ้นกระทู้แนะนำ 5 กระทู้

แต่ละกระกระทู้คนตอบเป็นร้อย

ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือ

"ยังไงมันก็รอด"

เพราะพ่อมันรวย

แม่มันเป็นนางงาม

ลุงมันเป็น พลตำรวจตรี

ความยุติธรรมเป็นแค่ภาพลวงตา เอาไว้หลอกคนให้อยู่กันอย่างสงบสุข

อย่างอเมริกา ประเทศที่ถือว่ามีประชาธิปไตยที่แข็งแกร่ง

แต่คดีที่คนเห็นกันทั้งโลกว่ามันผิด อย่างคดีโอเจซิมซัน มันก็ยังรอดได้

แล้วจะเอาอะไรกับประเทศไทย

ลองมองในมุมกลับกันนะ

ถ้าคุณเป็นพ่อของน้องหมูแฮม คุณจะยอมปล่อยให้ลูกตัวเองติดคุกหรือเปล่า

และในทำนองเดียวกันถ้าสมมุติว่า พ่อน้องหมูแฮม ถูกคนอื่นเอารถมาชนบ้าง พ่อน้องหมูแฮมก็จะอ้างว่า เพื่อความยุติธรรม คนขับรถจะต้องติดคุก

แล้วสมมุติว่า คนที่เรียกร้องหาความยุติธรรมกันอยู่ตอนนี้ บังเอิญเป็นคนขับรถชนเอง และบังเอิญว่าพ่อรวยด้วย คุณคิดว่าเค้าจะรักความยุติธรรมจนยอมติดคุกหรือเปล่า

เคยมีหนังสือเล่มหนึ่งบอกไว้ว่า "อย่าพยายามแสวงหาความยุติธรรมเลย เพราะมันไม่มีอยู่จริง"

สิ่งที่มีอยู่จริงคือ การแบ่งปันผลประโยชน์อย่างลงตัว

อ่านมาถึงตรงนี้ คงคิดว่าผมเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้าย แต่ความจริงแล้วมันเป็นการมองโลกในแง่ดีอีกมุมหนึ่ง

เพราะถ้าผมมองโลกว่า มันสวยงาม อยู่เสมอ ผมก็จะต้องผิดหวัง และคอยหลอกตัวเองอยู่ตลอดเวลา

การมองโลกในแง่ดี ตามความหมายของผม คือ เข้าใจในสิ่งทีเป็นจริง แล้วมีความสุขกับสิ่งดีๆที่มีอยู่

Live and learn : อยู่กับสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่หวัง

Good will hunting

2007-07-09T04:59:00.001-07:00

เมื่อตอนที่ผมเรียนอยู่ ม.5 รู้จักรุ่นพี่คนหนึ่ง ที่เป็นคนไม่ค่อยปกติเท่าไร คิดอะไรไม่เหมือนคนอื่น

เค้าเล่าถึงหนังเรื่องหนึ่งให้ฟัง บอกว่ามันเป็นเรื่องที่สุดยอดมาก ชื่อของหนังคือ Good will hunting

รุ่นพี่พยายามแปลชื่อหนังเป็นภาษาไทย "ค้นหาสิ่งที่ดีกว่า"

กว่าผมจะได้ดูหนังเรื่องนี้ ก็ประมาณตอนเรียนมหาลัยปี 2

หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่ได้รางวัลออสก้า เขียนบทโดยพระเอก 2 คนคือ แมท เดม่อน กับ เบน แอฟเฟค

และเป็นธรรมดาของหนังรางวัลออสก้า ที่มักจะดูไม่ค่อยรู้เรื่อง -- แต่เรื่องนี้ผมชอบ

หลังจากดูเรื่องนั้น 3 ปี ผมก็ได้ไปเจอเว็บที่วิจารณ์หนังเรื่องนี้ในเชิงจิตวิทยา ผมก็เลยอยากเขียนถึงหนังเรื่องนี้ เพราะมันให้ข้อคิดที่น่าสนใจ

http://www.mahidol.ac.th/mahidol/ra/rapc/v4449.html

พระเอกของเรื่องนี้ ชื่อว่า Will Hunting เป็นคนที่โครตๆเก่ง สามารถแก้โจทย์คณิตศาสตร์ ที่นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลตั้งไว้ โดยใช้เวลาแค่ ไม่เกิน 5 นาที ในขณะที่ศาสตราจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์ของ MIT ทั้งภาคต้องช่วยกันคิดเป็นเวลา 2 ปี พระเอกของเราน่าจะได้ไปทำงานกับองค์การนาซ่า แต่ในเรื่อง พระเอกเป็นภารโรงทำงานใน MIT ว่างๆก็ไปรับจ๊อบทำงานก่อสร้าง เย็นๆมาก็ไปก๊งเหล้ากับเพื่อนชั้นล่างด้วยกัน และก็มีเรื่องชกต่อยเป็นประจำ

ในตอนที่พระเอกแก้โจทย์คณิตศาสตร์ได้ ไม่มีใครเห็น แต่ก็มีศาสตราจารย์ท่านหนึ่งพยายามค้นหา แล้วก็พบ แล้วก็เป็นจังหวะเดี๋ยวกับที่พระเอกไปมีเรื่องโดนตำรวจจับ ศาสตราจารย์ก็เลยยื่นข้อเสนอว่า ถ้าคุณอยากพ้นโทษ คุณต้องไปหาจิตแพทย์และ มาเป็นผู้ช่วยผม ซึ่งพระเอกก็ยอม ซึ่งก่อนหน้าที่จะโดนตำรวจจับ พระเอกเราก็ดันไปโชว์ความเก่งต่อหน้านักศึกษาแพทย์สาวสวย แล้วนักศึกษาแพทย์คนนั้นก็ดันเป็นนางเอกซะด้วย

ตัวเอกในเรื่องก็มี ศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ จิตแพทย์(คนนี้ได้รางวัลออสก้า) พระเอกเป็นภารโรง และนางเอกเป็นนักศึกษาแพทย์

ฉากที่จิตแพทย์ ทำการรักษา will โดยการพูดคุย ก็จะทำให้ผู้ชมได้รับรู้เรื่องราวและปมต่างๆของ will will เป็นเด็กกำพร้าถูกพ่อแม่ทิ้ง และก็ถูกพ่อแม่บุญธรรมทำร้าย will ลึกๆภายในของ will จึงกลัวการถูกทอดทิ้ง will สร้างเกราะป้องกันตัวเองโดยไม่ยอมคบใครอย่างจริงๆจัง will ถือคติที่ว่า ถ้าไม่อยากถูกทิ้งก็จงทิ้งคนอื่นก่อน will ไม่ยอมเอาตัวเข้าไปผูกพันธ์กับสิ่งต่างๆอย่างจริงจัง เพราะกลัวจะสูบเสียมันไป โลกของ will จึงมีแต่หนังสือ เพราะ will เรียนรู้สิ่งต่างๆผ่านหนังสือ

ในระหว่างการบำบัดนั้น will ได้เผยความในใจว่าเขาชอบ สกายลาร์ (นิสิตแพทย์) เธอเป็นคนพิเศษกว่าที่ผ่านๆมา แต่เขาก็กลัวว่ามันจะจบลงเหมือนหลายๆครั้งที่ผ่านมา จิตแพทย์จึงกระตุ้นให้ will โทรไปนัดสกายลาร์ไปกินข้าว แต่ will กล่าวว่า การทำเช่นนี้จะทำให้เขาเห็นความไม่สมบูรณ์ในตัวเธอและจะจบลงด้วยการเลิกกันเหมือนที่ผ่านๆมา

จิตแพทย์จึงพูดขึ้นมาว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะดำเนินชีวิตอยู่ โดยปราศจากการเรียนรู้และรู้จักคนอื่น แล้วเขาก็พูดถึงข้อเสียของภรรยาของเค้า จากนั้นเขาก็ให้ข้อคิดว่า

ไม่มีใครที่สมบูรณ์เพียบพร้อม แต่ละฝ่ายจะต้องรู้จักยอมรับในความไม่สมบูรณ์หรือความบกพร่องของอีกฝ่ายหนึ่ง ในอีกด้านหนึ่งแต่ละฝ่ายก็ต้องพร้อมที่จะเปิดเผยข้อบกพร่องของตัวเองให้อีกฝ่ายหนึ่งรู้ด้วย และนั่นคือที่มาของความใกล้ชิดผูกพันธ์

ความสัมพันธ์ที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้เมื่อต่างฝ่ายต่างเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงเท่านั้น

เรื่องมันก็ดำเนินต่อไป จนพระเอกยอมตามนางเอกไปอยู่อีกเมืองหนึ่ง ยอมไปทำงานที่ดีขึ้น

----- **** -----
มีข้อคิด 2 อย่างที่ผมได้จากเรื่องนี้
อย่างแรก เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างคน เราต้องไม่พยายามหวังว่า คนอื่นจะเป็นคนแบบที่เราอยากให้เป็น เขามีข้อเสีย และเราก็ต้องยอมรับให้ได้ และในทำนองเดียวกัน ถ้าเรามีข้อด้อยอะไร ก็ไม่ควรต้องปกปิด เพราะถ้าเพื่อนเราเขารับไม่ได้ เขาก็ไม่ควรเป็นเพื่อนเรา เหมือนกัน ความจริงใจจะเกิดก็ต่อเมื่อไม่มีอะไรต้องปิดบังกัน

อย่างที่สอง คือ ความกลัวแบบที่ will มีเราก็มีกันทั้งนั้น มากบ้าง น้อยบ้าง แต่เรามักจะไม่ค่อยรู้จักตัวเองกัน พยายามหนี แบบที่ will หนี แต่อาจจะในรูปแบบที่ต่างกัน

กลัวที่จะเริ่มทำสิ่งต่างๆ เพราะว่ามันมีโอกาสที่จะผิดพลาด

กลัวที่จะเริ่มสิ่งต่างๆ เพราะว่ามันยังเป็นแผนการณ์ที่ไม่สมบูรณ์

เมื่อเรากลัวมากไป เราจึงพลาดโอกาสดีๆมากมาย

ณ วินาทีนี้เรามีความทุกข์หรือเปล่า

2007-07-09T01:51:00.000-07:00

วันนี้เป็นวันที่ไม่ปกติเหมือนทุกวัน เพราะทำงานไม่เสร็จ และไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปด้วย

ระหว่างเดินทางกลับหอ ก็หาวิธีแก้ปัญหาไปด้วย แล้วก็เกิดอาการปวดหัวขึ้นอย่างแรง

ก็เลยบอกให้ตัวเองหยุดคิด ทำใจให้สบาย และระหว่างที่กำลังพยายามปล่อยใจให้สบายอยู่นั้น

ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้นมา ณ เวลานี้เราไม่เจ็บปวดอะไรเลย ร่างกายเราแข็งแรงดี แต่ทำไมเราจึงรู้สึกทรมานละ

ที่เราทรมานก็เพราะเรากำลังกังวลถึงงาน กลัวว่างานจะไม่เสร็จตามกำหนด

ก็เลยมาลองคิดดู หลายครั้งที่เราเครียดมากๆ เพราะเราไม่ได้อยู่ในปัจจุบัน เรามองไปถึงอนาคต และกังวลไปกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น

เพราะฉะนั้นวิธีหนึ่งในการคลายเครียด ก็คือการลืมทุกอย่าง อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดไป

และตามความเป้นจริงแล้ว เราไม่สามารถสร้างผลงานที่ดีตอนที่เรากำลังเครียดหรอกนะ

บางทีมันอาจจะดีกว่า ถ้าเราจะพึ่งโชคชะตาบ้าง

อย่ารีบกินมาแชลโล่

2007-07-08T20:42:00.000-07:00

เคยอ่านหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง ชื่อเรื่องว่า "อย่ารีบกินมาแชลโล่" มาแชลโลก็เป็นขนมชนิดหนึ่งที่เด็กๆในอเมริกาชอบกินกัน ในประเทศไทยเองก็นำเข้ามาขายหลายปีละ เนื้อเรื่องจะกล่าวถึงการทดลองทางจิตวิทยาอันหนึ่ง ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดยการให้พี่เลี้ยงพาเด็กเข้ามาในห้อง ที่มีขนมมาแชลโล วางอยู่ แล้วพี่เลี้ยงจะบอกกับเด็กว่าจะออกไปข้างนอก และให้เด็กนั่งรออยู่ในห้อง และถ้าตอนที่พี่เลี้ยงกลับมาเด็กยังไม่ได้กินมาแชลโล่ พี่เลี้ยงจะให้มาแชลโล่อีก 1 ชิ้น การทดลองนี้เป็นทำการทดลองกับเด็กหลายร้อยคน และมีการติดตามผลในอีก 10 ปีและ 20 ปีต่อมา ซึ่งสามารถสรุปออกมาได้ว่า เด็กที่ไม่ได้กินมาแชลโล่ ประสบความสำเร็จมากกว่าเด็กที่กินมาแชลโล่ จากจำนวนเด็กที่อยู่ในการทดลองจำนวนหลายร้อยคน สามารถบอกได้ว่า ความสำเร็จไม่ได้ขึ้นอยู่กับความฉลาด หรือสภาพแวดล้อมอื่นเลย แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราสามารถควบคุมจิตใจของเราได้แค่ไหน เราสามารถยืดระยะความพอใจออกไปได้แค่ไหน คนบางคนรีบคว้าเอาโอกาสเล็กที่เข้ามาก่อน แต่ทำให้เค้าเสียโอกาสที่ใหญ่กว่าไป ถ้าเปรียบเป็นสำนวนไทยก็จะประมาณ "อดเปรี้ยวไว้กินหวาน" ถ้าให้ผมนึกตอนนี้ก็คงจะเป็นมะม่วง ที่ถ้าเรามีความอดทนไม่พอเราจะกินมันตั้งแต่มันยังอ่อนอยู่ เราจึงได้แต่รสชาติเปรี้ยว แต่ถ้าเราอดทนต่ออีกสักพักเราจะได้ความหอมหวานของมะม่วงสุก

เล่ารื่องนี้ เพราะผมก็เป็นเด็กที่รีบกินมาแชลโล่นั้นแหละ ตอนนี้มาแชลโล่ชิ้นใหญ่กำลังเข้ามาในชีวิต และผมต้องเลือกแล้วละ ว่าจะกินหรือจะรอ ปัญหานี้ไม่ยาก เพราะผมเลือกที่จะรอ ปัญหาที่ใหญ่กว่าคือ ทำอย่างไรจึงจะรอได้ ตอนนี้ก็เลยได้แต่จินตนาการถึง "มาแชลโล่สองชิ้น"

นางมารร้าย

2007-07-08T20:37:00.000-07:00

มีเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งที่ผมเคยรู้จักตั้งแต่สมัยทำงานอยู่ ม.นเรศวร รู้จักกันเพราะผมไปช่วยเขาทำโปรเจค

รู้ว่าเขามีแฟนเป็นรุ่นน้องอยู่คนหนึ่ง

เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วก็รู้ว่าเขาเลิกกับแฟน

อาทิตย์ต่อมาก็รู้ว่าเขามีแฟนเพื่อนโทรมาคุยด้วย น้องเค้าบอกว่าที่คุยด้วยเพราะความเหงา เราบอกให้เลิกดีกว่า แบบนี้มีแต่เสียกับเสีย

เมื่อวานนี้ น้องเค้าบอกว่า เป็นแฟนกับแฟนของเพื่อนแล้ว น้องเค้าบอกว่า เค้าชอบแฟนเพื่อนคนนี้ตั้งแต่รู้จักกันที่แล้ว เพราะขาวตี๋ถูกสเปค และก็มารู้ทีหลังว่าแฟนเพื่อนก็ชอบน้องเค้าเหมือนกัน แล้วตอนนี้แฟนเพื่อนก็ไปบอกเลิกกับเพือนของน้องเขาแล้ว

เพื่อนของน้องบอกกับน้องว่า ถ้ารักกันก็ไปเป้นแฟนกันเหอะ -- ประชด

เหตุการณ์หลังจากนั้น ก็มีเพื่อนคนอื่นๆของน้องเค้าโทรมาต่อว่า

เราก็บอกว่า ที่เราพยายามให้น้องเค้าเลิก เพราะว่าจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้แหละ

น้องเค้าบอกว่า หนูเป็นนางมารร้าย แต่คนรักกันมันผิดตรงไหน

นั่นสิ คนรักกันมันผิดตรงไหน

เคยสังเกตุกันบ้างรึป่าวว่า หนังไทยหลายๆเรื่อง พระเอกจะเป้นแฟนกับนางร้าย แล้วพระเอกก็ทิ้งนางร้ายมารักกับนางเอก

บางเรื่องนางเอกมีแฟนอยู่แล้ว แต่พระเอกก็ไปจีบเค้า บางทีก็ลวนลามบ้าง ปล้ำบาง

หรือจะลองไปฟังเพลง คนเลวที่รักเธอ แล้วดู mv ประกอบ

ความดีความเลว มันไม่มีจริงหรอก มันขึ้นอยู่กับว่าใครมอง และมองอย่างไรมากกว่า

บางเรื่องคนอื่นทำแล้วดูเลว แต่พอเราทำเองทำไมจึงกลายเป็นเรื่องที่ถูกต้องไปได้ละ

บางครั้ง ก่อนที่เราจะกล่าวหาใคร ลองสมมุติว่าตัวเราเองเป็นเขาก่อนดีกว่ามั้ย

ใจเขาใจเรา

ผมเคยเห็นเรื่องนี้แบบนี้มาหลายครั้ง พยายามทำความเข้าใจ แล้วก็พยายามลืมมันไป ชีวิตใครชีวิตมัน พยายามเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองละกัน

สาเหตุของความยุ่งยาก

2007-07-04T03:24:00.000-07:00

ผมมักจะเป็นคนที่มีไอเดียดีๆในการสร้างความคิดอยู่เสมอ วันนี้ก็เช่นกัน ขณะที่ผมกำลังนั่งออกแบบ user interface ของโปรแกรมหนึ่ง ซึ่งเป็น web application โดยใช้ php และ ajax กำลังคิดว่าจะออกแบบอย่างไรให้ผู้ใช้ใช้งานได้ง่าย เพราะโปรแกรมนี้จะเป็นโปรแกรมในลักษณะที่ผู้ใช้สามารถ search ค้นหาข้อมูลได้ ซึ่งสามารถค้นหาได้หลายแบบ ซึ่งเมื่อได้ผลลัพธ์จากการค้นหาแล้ว ผู้ใช้สามารถที่จะเข้าไปดูรายละเอียดแต่ละอันได้ และในหน้าที่แสดงรายละเอียดของแต่ละรายการนั้น ผู้ใช้สามารถทำการ edit delete ข้อมูลนั้นได้ ปัญหาก็คือว่า ถ้าใช้วิธีการทำงานแบบเก่ามันจะไม่สะดวก คือพอ search แล้วผลลัพธ์ของการ search ก็จะมาแสดงในหน้าเดิม ซึ่งเมื่อเราย้อนกลับไปหน้า search ใหม่ข้อมูลที่เคยพิมพ์ไว้หรือเลือกไว้ก็จะหายหมด นี่เป็นความไม่สะดวกอย่างแรก อันที่สองคือ จากผลลัพธ์ของการ search ไปยังหน้าดูรายละเอียด ซึ่งเมื่อผู้ใช้ไปยังหน้าดูรายละเอียดแล้วอาจจะสามารถกลับมายังหน้าผลลัพธ์การ search โดยการclick ที่ back แต่ถ้าเป็นกรณีที่ผู้ใช้ทำการ edit ข้อมูล ผู้ใช้จะไม่สามารถ click ที่ back เพื่อกลับไปยังหน้าผลการ search ได้ซึ่งผู้ใช้จะต้องเริ่มต้นทำการ search ใหม่อีกครั้ง นี่เป็นความยุ่งยากอย่างที่สอง และความยุ่งยากจะมากขึ้นถ้าปริมาณข้อมูลที่ใช้ในการ search มีมากขึ้น

สิ่งที่มีบทบาทสำคัญในการสร้าง web apllication สมัยใหม่คือ ajax ซึ่งมีข้อดีอยู่หลายอย่าง แต่ข้อเสียของมันคือผู้ใช้ไม่สามารถ click back เพื่อกลับไปยังขั้นตอนก่อนนหน้าได้

จากปัญหาที่เราพบ เราพยายามหากระบวนการในการแก้ ซึ่งเราพบว่า ถ้าเราทำการเลียนแบบกระบวนการทำงานของ win app ก็จะสามารถแก้ปัญหานี้ได้ กระบวนการก็คือเมื่อผู้ใช้เลือกทำการ search โปรแกรมจะทำการสร้าง window เสมือนขึ้นมา 1 อัน เพื่อแสดงฟอร์มสำหรับการ search ซึ่งต่อไปเราจะเรียกว่า child window และจะสร้าง tab ขึ้นมา 1 อันลักษณะเหมือนการที่เราใช้โปรแกรม word ที่เมื่อเราเปิดไฟล์ 1 ไฟล์โปรแกรมก็จะสร้าง windows ขึ้นมา 1 อัน เมื่อเราเปิดไฟล์ที่ 2 โปรแกรมก็จะสร้าง window ขึ้นมาอีก 1 อัน โปรแกรมที่ผมออกแบบก็จะทำงานอย่างเดียวกันคือ เมื่อผู้ใช้ทำการ search โปรแกรมก็จะทำหารสร้าง child window ขึ้นมา 1 อัน และแสดง tab ไว้ และเมื่อผู้ใช้ต้องการดูรายละเอียดของการ search แต่ละอัน ก็ click ที่ child window นั้นได้เลย

นั้นคือความคิดเริ่มต้น หลังจากนั้นเราก็เริ่มคิดว่า ถ้ามีการ minimize child windows ได้ก็คงจะดีผู้ใช้จะได้เอาข้อมูลของรายการ 2 รายการมาเปรียบเทียบกันได้ พอคิดต่อไป แล้วถ้าผู้ใช้เปิด child windows ขึ้นมามากๆละ มันคงจะไม่ดีแน่ เพราะฉะนั้นเราก็น่าจะมีการ group child windows ในประเภทเดียวกันมาไว้ด้วย กัน แล้วหลังจากนั้น option ต่างก็เกิดขึ้นอีกมากมาย

เมื่อเราตั้งสติได้แล้ว ลองพิจารณาสิ่งต่างๆดู เราจะพบว่าถ้าเราไม่จำกัดความต้องการแล้ว เราจะไม่สามารถทำงานให้สำเร็จได้เลย การที่เราพยายามเพิ่ม option ต่างๆเข้าไปในโปรแกรมมากเกินไป จะทำให้โปรแกรมดูดี แต่สร้างได้ยากมาก และเมื่อมันสร้างได้ยาก โอการสที่มันจะประสบความสำเร็จ จะมีน้อยมาก

เพราะฉะนั้นในขั้นตอนของการทำงาน เราควรจะเลือกเอาเฉพาะคุณสมบัติที่สำคัญมาทำก่อน และ option อื่นๆค่อยทำใน version ต่อไป

ผมได้แนวคิดนี้มาจากความรู้ที่ว่า โปรแกรม database ทุกวันนี้มันไม่ได้ support SQL standard ทั้งหมดหรอก มีคนเขาบอกว่า ตอนที่มีการออกมาตรฐาน sql 97 database ยัง support SQL92 ยังไม่หมดเลย อย่าง MySQL เอง กว่าจะมี sub query ก็ตั้ง version 4 แล้ว นี่ถ้าเราลองสมมุติว่า คนที่สร้าง MySQL เป็นคนที่ต้องการอะไรที่ perfect แล้ว วันนี้เราก็คงยังไม่มี MySQL ให้ใช้แน่นอน

เพราะฉะนั้น เมื่อเราจะลงมือทำอะไร ให้ถามว่าส่วนไหนสำคัญที่สุด แล้วเลือกทำตามลำดับความสำคัญ น่าจะดีกว่านะ

สิ่งที่ชอบ กับสิ่งที่ใช่

2007-06-25T00:10:00.000-07:00

ทำไมผมเลือกเรียน วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ล่ะ
ตอนที่เลือกคณะตอน ent ผมพยายามเลือกสาขาที่ไม่ต้องออกแรงเยอะ ถึงแม้ผมจะชอบเครื่องกล อยากเรียนโยธา แต่ผมก็ไม่เลือกเพราะผมคิดว่าสาขาเหล่านี้ เรียนจบไปแล้วตอนทำงานต้องเหนื่อยแน่เลย ผมเลือกเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เพราะผมชอบวิศวะ และตอนนั้นก็คิดว่ามันเป็นสาขาที่ใกล้เคียงกับอิเล็กทรอนิกส์มากที่สุดละ เพราะตอนนั้นผมอยากเป้นนักอิเล็กทรอนิกส์

ตอนที่ผมเลือกเรียนวิศวะ พ่อก็พูดประโยคหนึ่งที่ผมจำมาจนทุกวันนี้

มึงอยากเรียนอะไรก็เรียนไป ชีวิตมึง มึงต้องตัดสินใจเอง ถ้ากูเลือกให้ว่ามึงต้องเรียนอะไร แล้วถ้ามึงเรียนจบมาแล้วตกงาน กูก็ต้องเลี้ยงมึงไปตลอดชีวิตละ

พ่อสอนผมว่า ชีวิตเรา เราต้องตัดสินใจเอง และเมื่อเราตัดสินใจไปแล้ว รับต้องรับผิดชอบกับการตัดสินใจของตัวเอง ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้พ่อก็สอนให้ผมรู้จักตัดสินใจด้วยตัวเองมาตลอด

บางทีก็รู้สึกขอบคุณสิ่งต่างๆที่ดลใจให้ผมเลือกเรียน วิศวะคอม เพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่เป็นตัวผมเองมากที่สุดเลยละ ประมาณว่าเกิดมาเพื่อเป็นวิศวะคอมเลยละ เกิดมาเพื่อที่จะนั่งเขียนโปรแกรม ผมรู้สึกว่าหัวของผมถนัดที่จะคิดอัลกอริทึมมากกว่าการที่จะมานั่งพิสูจน์สูตร หรือการคำนวณเพื่อหาอุปกรณ์ที่เหมาะสมในวงจร

ผมรู้สึกและคิดมาตลอดว่า ไม่ว่าจะเป็นโปรแกรมภาษาอะไรผมก็เขียนได้ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาคอมพิวเตอร์ที่ยากขนาดไหนผมก็แก้ได้ สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดก็คือการสร้างโปรแกรมที่ไม่มีใครสร้างได้ อยากสร้างโปรแกรมอัจริยะที่แค่เราความต้องการเข้าไป มันจะ gen code โปรแกรมออกมาให้เลย เวลาสนุกที่สุดในการเขียนโปรแกรมคือ การออกแบบโปรแกรม เวลาที่ความสุขคือ โปรแกรมที่ซับซ้อนทำงานตามที่เราออกแบบไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เขียนเสร็จโปรแกรมเสร็จครั้งหนึ่งก็จะนั่งภูมิใจไปอีกหลายวัน

-------- **** ---------

ตอนเรียนอยู่ปี 3 วิชาคอมไพเลอร์ ชั่วโมงแรกอาจารย์ถามนิสิตว่า เธอเรียนมาสองปีแล้ว เธอรู้สึกว่าชอบในสิ่งที่เรียนมั้ย ผมตอบว่าชอบ แต่ในใจผมบอกว่าผมชอบมาก

วันนี้วันที่ผมตัดสินใจจะเปลี่ยนงานอีกครั้ง เนื่องจากเบื่องานที่ทำอยู่ อันที่จริงแล้วงานที่ทำอยู่มันก็ตรงกับผมชอบนะ เป้นงานเขียนโปรแกรม web e-commerce ได้นั่งอ่านเว็บได้ทั้งวัน แต่ที่รู้สึกเบื่อคงเป็นเพราะงานช่วงนี้ต้องมานั่งแก้ bug ของ core code ของบริษัท แล้วเรารู้สึกว่า เราไม่ได้ไปไหนเลย มันอยู่กับที่ แล้วบางครั้งเราก็ทำไม่ได้ด้วย

ก็เลยคิดว่าน่าจะลองหางานใหม่ดู บางทีอะไรๆ มันอาจจะดีขึ้นก็ได้

พออยากจะหางานใหม่ทำ มันก็เลยเกิดคำถามขึ้นว่า แล้วเราจะไปทำอะไรต่อดีละ

เคยมีหลายคนบอกว่าการย้ายงานบ่อยๆมันไม่ดีนะ ควรจะทำงานที่หนึ่งให้เกิน 1 ปี แล้วผมก็มาคิดต่อเองว่า การที่เราย้ายงานบ่อยๆจะทำให้เราไม่ได้เรียนรู้สิ่งใดสิ่งนานพอที่จะเข้าใจมัน เหมือนกับเราจะเรียนรู้สิ่งต่างได้เพียงผิวเผินถ้าเราไม่ทุ่มเทเวลาให้มันมากพอ มันก็เลยเป็นสิ่งหนึ่งที่ต้องพิจารณาในการหางานใหม่ งานใหม่ของเราควรจะเป็นที่ที่เราสามารถทำงานได้หลายๆปี โดยที่เรายังรู้สึกว่ามันท้าทาย และมีสิ่งใหม่ให้เรียนรู้ ควรเป็นที่ที่เราจะสนุกกับงานได้ตลอด

เป้าหมายของเราคืออะไร เราอยากมีโรงงานที่ผลิตสินค้าสำหรับส่งออก เพราะฉะนั้นการทำงานน่าจะทำให้เราเรียนรู้เพื่อที่จะสามารถเข้ามายังธุรกิจนี้ได้

การเดินทาง : ที่ทำงานใหม่น่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่พัก เพื่อที่จะลดความเหนื่อยจากการเดินทาง
เงินเดือน : เงินเดือนที่ใหม่ไม่จำเป็นต้องมากกว่าที่ปัจจุบันแต่น่าจะมากกว่า 18000 บาท เพื่อที่เราจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องการค่าใช้จ่าย

เวลา : น่าจะเป็นบริษัทที่หยุดเสาร์อาทิตย์ และมีเวลาเลิกงานที่แน่นอน ไม่ควรต้องทำงานล่วงเวลาบ่อย เราต้องการเวลาว่างที่มากพอสำหรับเรียนรู้สิ่งต่างๆและเริ่มสร้างบริษัทของเรา

จากเงื่อนไขต่างๆมากมาย ลองมามองถึงตำแหน่งต่างๆที่มี

ตำแหน่งแรกที่คิดถึงคือ : "SAP Consult" ที่คิดถึงตำแหน่งนี้เพราะ ลักษณะของโปรแกรม sap จะเกี่ยวข้องกับกระบวนการต่างของบริษัท ดังนั้นถ้าเราทำงานทางด้าน sap เราจะได้เรียนรู้ระบบของธุรกิจด้วย และบริษัททางด้าน consult จะมีลักษณะเป็นที่ปรึกษาของหลายบริษัท ถ้าเราได้ทำด้านนี้เราจะได้เรียนธุรกิจที่หลากหลาย นอกจากนี้งานทางด้าน sap เงินดีด้วย แต่ปัญหาคืองานด้านนี้เน้นรับคนที่มีประสบการณ์แล้ว และถ้าต้องการเข้าอบรมค่าอบรมแพงถึงคอร์สละ 200000 กว่าบาท

งานทางด้าน sale : งานด้านนี้จะทำให้เรารู้จักคนมากมาย มองเห็นโอกาสทางด้านธุรกิจได้ง่าย เพราะการที่จะเราสร้างธุรกิจได้ จุดที่สำคัญคือ เราต้องมีช่องทางและ connection ข้อเสียของงานด้านนี้คือ เงินเดือนค่อนข้างน้อย เพราะรายได้หลักของ sale จะมาจากค่าคอมมิชชั่น และตัวผมเองเป็นคนที่ไม่ค่อยรู้จักการเข้าสังคมเท่าไร และไม่มีประสบการณ์ทางด้านงานขายด้วย จึงมีแนวโน้มว่าจะอดตายได้

งานด้านการบริหารจัดการ : แนวความคิดนี้มาจากการที่เห็นประกาศรับสมัครงานในตำแหน่ง manager trainee หรือก็คือผู้จัดการฝึกหัด ประมาณว่ารับเด็กจบใหม่ไปเทรนเพื่อที่จะสร้างผู้บริหารรุ่นใหม่ ข้อดีของมันคือ เราจะได้รู้จักคนมากมาย ได้เห็นช่องทางในโลกของธุรกิจ รวมได้ความรู้ในการบริหารจัดการด้วย แต่รู้สึกว่า ถ้าเราไปทำงานในตำแหน่งนี้ เราจะได้เรียนรู้ในโลกเดียว และบางทีอาจจะได้ทำแต่งานเอกสารด้วย และตัวเราเองตอนนี้ก็ยังไม่เหมาะกับงานทางด้านการบริหารด้วย

งานด้านโปรแกรมเมอร์ : เป็นงานที่ถนัดที่สุด คุณสมบัติเหมาะสมที่สุด ปัญหาคือ มันมีโอกาสน้อยที่จะพาเราไปถึงยังที่เราต้องการ เพราะการทำงานโปแกรมเมอร์ก็เหมือนกับกรรมกร ทำงานตามใบสั่ง เราอาจจะเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เก่ง เป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่เราก็จะยังสร้างธุรกิจของตัวเองไม่ได้ แน่นอนว่าถ้าเราทำงานด้านนี้ต่อไป ในอนาคตเราอาจจะมีบริษัท software ของตัวเอง แต่นั่นก็ไม่ใช่เป้าหมายของเราเหมือนกัน และที่สำคัญคือ ถ้าเราทำงานด้านโปรแกรมเมอร์การที่เราจะได้เห็นโอกาสในการทำธุรกิจแบบอื่นจะมีน้อย เพราะวันๆเราก็จะนั่งอยู่กับ code เท่านั้น

งานทางด้าน sa : เป็นอีกงานที่ใกล้เคียงกับที่เราอยากทำ เพราะเราชอบที่จะออกแบบ แต่อุปสรรคของเส้นทางนี้คือ บริษัทที่เปิดรับมักจะต้องการคนที่มีประสบการณ์

งานด้าน system integration : จะเป็นงานในแนวที่ว่าไปติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์หรือโปรแกรมให้กับบริษัทหรือโรงงานต่างๆมันจะดีที่ทำให้เรารู้จักคนหลากหลายได้เห็นธุรกิจอะไรหลายแบบ แต่จะไม่ลงลึกมากนัก ปัญหาคือ เราไม่มีความรู้ทางด้าน system เลย ทางที่ดีอาจจะต้องมองหาบริษัทที่ขาย solution หรือโปรแกรม

งานสุดท้าย คือออกมาทำบริษัทของตัวเองเลย : อันนี้น่าจะดี แต่ข้อเสียของมันคือ เราไม่มีช่องทางคือ เราจะหาลูกค้าได้อย่างไร ทางนี้อาจไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะเพื่อนมีคนรู้จักอยู่เยอะซึ่งเราอาจจะรับงานต่อจากเพื่อนได้ ปัญหาต่อมาคือ เราไม่มีเงินทุน ที่เราต้องการเงินทุน เกิดจากที่ว่าเราอาจจะต้องจ้างคนมาช่วยเขียนโปรแกรม เพราะถ้าเราเขียนเอง วันทั้งวันเราก็จะหมดไปกับการเขียน code ซึ่งมันก็จะกลับไปสู่วัฎจักรเดิมๆคือ นั่งอยู่กับ code ได้เงินมากขึ้นก็ต่อเมื่อทำงานหนักมากขึ้น

มีไอเดียหนึ่งเกิดขึ้นมา ในการดำเนินกิจการของตัวเอง คือ การที่เราพัฒนาโปรแกรมสำเร็จรูปขึ้นมาแล้วพยายามเอาโปรแกรมนั้นไปขาย มันจะแก้ปัญหางานการนั่งอยู่กับ code ได้ แต่ปัญหาคือ เราจะอยู่อย่างไรถ้าขายโปรแกรมไม่ได้

------****------

ทำไมผมจึงตั้งชื่อเรื่องว่า สิ่งที่ชอบกับสิ่งที่ใช่?

เพราะตัวผมเองเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมชอบอยู่คนเดียว นั่งคิดอะไรคนเดียว ซึ่งลักษณะแบบนั้นมันเหมาะกับงานทางด้านเทคนิค เช่นการเขียนโปรแกรม นี่คือสิ่งที่ชอบ

แต่เป้าหมายของผมคือ การที่จะมีกิจการของตัวเอง ซึ่งสิ่งที่จะต้องทำคือการพบปะผู้คน นี่คือสิ่งที่ใช่

คำถามคือควรทำอย่างไรต่อ ....

แต่เนื่องจากผมเคยได้บทเรียนมาแล้วผมจึงไม่เร่งรีบในการคิด ค่อยๆเก็บข้อมูลต่อไปเรื่อยๆ ผมคิดว่าอย่างไรเราจะเจอทางที่ดีที่สุดสำหรับเรา

เดินช้าลงหน่อย ดีมั้ย

2007-06-23T09:42:00.000-07:00

หัวใจของการเดินทาง ไม่ใช่อยู่ที่เป้าหมาย
หากอยู่ที่ประสบการณ์สองข้างทาง มากกว่า

ได้รับข้อความนี้จากเพื่อนที่ไม่เคยพบคนหนึ่ง หลังจากที่เขารู้ว่าผมเครียดเรื่องงาน

มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนทำงานที่จะต้องเกิดปัญหาจากการทำงาน ผมก็มีปัญหา และปัญหาของผมก็เกิดจากการที่ผมตั้งมาตรฐานในเรื่องต่างๆไว้สูงเกินไป

งานครั้งนี้ก็เป็นการ webpage ธรรมดา ปัญหามันอยู่ที่ทำอย่างไรมันก็ไม่ถูกใจสักที ก็เลยเครียด ท้อ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถเลย ตัวเราไม่ได้เก่งอะไรเลย สาเหตุของปัญหาเป้นเรื่องเล็กน้อย แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองเครียดมาก ตั้งแต่ตอนนั้นก็เลยเริ่มถามตัวเอง ว่า ทำไมเราจึงเครียดมากขนาดนี้

พอเราเกิดปัญหาเรื่องหนึ่ง เราจะเชื่อมโยงมันไปถึงเรื่องอื่น เอาหลายๆเรื่องมารวมกัน จนสุดท้ายมันก็ใหญ่จนเราแทบบ้า

มีเพื่อนคนหนึ่งที่ผมเรียกเขาด้วยความเคารพว่า ป้า และเค้าก็เรียกผมด้วยความเท่าเทียมกันว่า ลุง ลุงกับป้าก็ได้มาคุยกัน

ป้า : เป้าหมายชีวิตของลุงคืออะไร
ลุง : ลุงอยากรวย ลุงอยากมีเงินเยอะๆ
ป้า : ลุงจะมีเงินเยอะๆทำไม มีเงินก็ใช่ว่าจะมีความสุข
ลุง : ลุงรู้ ถึงไม่มีเงินลุงก็มีความสุขได้ เพียงแต่ว่าถ้าเรามีเงินแล้วเราจะทำอะไรได้ง่ายขึ้นนะ สำหรับลุงแล้วเงินไม่ใช่พระเจ้า แต่ลุงมองว่า เงินคือเครื่องมือที่ทรงประสิทธิภาพ

ป้า : ป้าว่าลุงเร่งมากเกินไปนะ
ลุง : ลุงก็ยอมรับนะว่าลุงอยากได้อะไรเร็วๆ ถ้าวิเคราะห์ดูแล้ว คงเป็นเพราะลุงอ่านหนังสือพวก how to เยอะเกินไปมั้ง พออ่านแล้วก็ได้เห็นตัวอย่างของคนที่รวยตั้งแต่อายุน้อยๆ ลุงคิดว่าลุงทำได้อะ

ป้า : ทำไมลุงไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ละ

------- ต่อจากนั้น ป้าก็ส่งเมลล์มาให้อันนึง --------
เมลล์นั้นเป็นเรื่องราวของชาวนาที่อยากรวยมากๆ จนวันนึงก็มีชายชราเอาหมอนมาฝากไว้ 1 ใบบอกว่าจะมาเอาวันรุ่งขึ้น ชาวนาก็ใช้หมอนนั้นหนุนนอน พอตืนขึ้นมาก็พบว่าหมอนนั้นมีเงินอยู่มากมาย ชาวนานั้นร่ำรวยขึ้นมา พอรวยเค้าก็สร้างปราสาท และไม่ยอมคบกับใครเลยเพราะคิดว่าชาวนาเพื่อนเก่านั้น เป็นคนละชนชั้นกัน แต่พออยู่ในปราสาทสักพักเค้าก็รู้สึกเหงา เค้าก้อเลยจ้างคนมาทำสวน จ้างคนมาร้องรำทำเพลง แต่สุดท้ายก็ยังไม่หายเหงา สุดท้ายก็ประกาศหาเมีย แต่ก็ไม่มีใครมาสมัคร วันนึงเค้าทนไม่ไหว ก็นั่งเกี้ยวออกมาชมเมือง แต่ไม่มีใครสนใจเกี้ยวอันใหญ่โตของเค้าเลย เค้ามองเห็นเพื่อนเก่าของเค้ากำลังนั่งกินข้าวกันอย่างสนุกสนาน ทำไมเค้ารวยขึ้นเค้าถึงไม่มีความสุข ก่อนที่จะมากไปกว่านั้น เค้าก็ตื่น แล้วเค้าก็รู้สึกว่าการเป็นชาวนาก็มีความสุขดีนะ เค้าวิ่งไปกอดเพื่อนเหมือนกับไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน แล้วเค้าก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

-----------------------------------------

เป้าหมายที่ป้าส่งมา คงเพราะอยากให้ลุงพอใจในสิ่งที่มีอยู่ ลุงก็เข้าใจนะและก็คิดว่า เราควรมองสิ่งต่างชีวิตในแง่ดีเพื่อชีวิตจะได้มีความสุขมากขึ้น

แต่สำหรับเรื่องที่ป้าส่งมา มันทำให้ลุงเกิดคำถาม การพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ แสดงว่าเราไม่ต้องพัฒนาแล้วใช่หรือไม่ เพราะการพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆมันเกิดจากความไม่พอใจในสิ่งที่เป็นอยู่ อยากได้อะไรที่สะดวกสบายขึ้น สมมุติว่าคนที่ใช้รถยนต์สมัยก่อนพอใจรถแบบนั้น พอใจในความเร็วเท่านั้น พอใจที่จะเกียร์ธรรมดา เค้าก็ไม่จำเป็นต้องพัฒนาแล้ว เราก็คงไม่มีรถ 200 แรงม้าวิ่ง300 ไมล์ต่อชั่วโมง แล้วถ้าเอาแบบพระพุทธศาสนาเอง ถ้าพระพุทธเจ้าเองพอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ คืออยู่อย่างกษัตริย์ พระองค์ก็ไม่ต้องออกผนวชใช่หรือไม่ ถ้าเราพอใจเราจะหยุดใช่หรือไม่

ลุงคิดซ้ำไปซ้ำมาในเรื่องนี้ สุดท้ายได้คำตอบว่า การพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ไม่น่าจะใช่แนวทางที่ดี ทางที่ดีกว่าคือ การคิดบวกในทุกเรื่อง การมองโลกในมุมที่จะทำให้เรามีความสุข คนเราจำเป็นต้องมองไปข้างหน้า เพื่อหาสิ่งที่ดีกว่าให้กับตัวเอง แต่เราก็ไม่ควรเอาชีวิตของเราไปอยู่ในอนาคต เช่น คนบางคนทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่หามรุ่งหามค่ำ ไม่ยอมหยุดพัก โดยหวังว่าในอนาคตจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายจากเงินที่เก็บได้ในวันนี้ การทำอย่างนี้สุดท้ายแล้วเราอาจจะไม่ได้สบายอย่างที่เราคิดไว้ก็ได้ สิ่งที่เราควรทำคือมีความสุขกับสิ่งที่เรามี เรามีเงินเท่านี้เราก็มีความสุขได้ ความสุขต้องเกิดวันนี้ ตอนนี้เท่านั้น ความสุขไม่ได้เกิดจากเรามีอะไร แต่เกิดจากว่าตอนนั้น เราคิดอะไรอยู่มากกว่า

------****----------
วันต่อมาก็ได้คุยกับป้าอีก คราวนี้ป้าส่งเมลล์ที่มีคำคมอยู่มากมายมาให้

แล้วป้าก็บอกว่า

หัวใจของการเดินทาง ไม่ใช่อยู่ที่เป้าหมาย
หากอยู่ที่ประสบการณ์สองข้างทาง มากกว่า

ป้าบอกว่า ป้าจะบอกลุงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่นึกไม่ออก ป้าบอกว่า ถ้าลุงรีบรวย ลุงอาจจะไม่ได้มีประสบการณ์ร่วมกับเพื่อน ไม่ได้มีประสบการณ์สนุกๆในเรื่องต่างเลย แล้วสุดท้ายพอรวยไปลุงก็จะไม่ได้มีความสุขมากขึ้นเลย มีมากมายแต่ว่างเปล่า

ไม่รู้ว่าเคยเป็นกันบ้างหรือเปล่าที่คำบางคำมันทำให้เรารู้สึกสว่างวาบในหัวเลย ถ้าเป็นคินดะอิจิก็คงจะบอกว่า "ปริศนาทุกอย่างไขกระจ่างแล้ว" คำคำนี้มันตอบปัญหาของเราได้ มันอธิบายได้ว่าทำไมเราถึงอยากเปลี่ยนงานบ่อยๆ มันอธิบายได้ว่าทำไมเราเปลี่ยนงานแล้วเราอยากได้เงินเดือนเยอะๆ มันอธิบายได้ว่าทำไมเราถึงเครียดอยู่ตลอดเวลา

เราเครียดตลอดเวลา เพราะเรารู้สึกว่ามันมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะ มีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกมากมาย เพราะเราคิดว่า ถ้าเรารู้มาก เราทำมากๆ มันจะทำให้เราประสบความสำเร็จเร็วขึ้น แต่ในความเป็นจริงแล้วเรายังขี้เกียจ และก็ทำงานไม่ได้อย่างที่เราอยากได้ เราอ่านหนังสือไม่ได้เท่าที่เราต้องการ ใจหนึ่งก็อยากนั่งพัหผ่อนอย่างสบายใจ แต่อีกใจก็รู้สึกว่าต้องทำงาน ต้องทำงาน เมื่อความต้องการของตัวเองมันขัดแย้งกันเอง สุดท้ายเราก็เครียด

ตอนนี้เหมือนกับว่า ถ้าเราอยากทำอะไร เราก็จะบอกกับตัวเองว่า รอให้รวยก่อน ตอนนั้นอยากทำอะไรก็จะได้ทำ พอคิดแบบนั้นนานๆเข้า เราก็จะรู้สึกว่าพอรวยแล้วชีวิตเราจะเป็นสุขที่สุด ที่จริงแล้ว บางอย่างที่เราอยากทำ ไม่ต้องรวยเราก็ทำได้

พอเข้าใจสาเหตุแล้ว เราก็เริ่มมองไปข้างหน้า อะไรที่เราควรทำละ

ตั้งเป้าหมายว่าเราจะรวย แต่มองไปไกลอีก 5 ปี 10 ปีข้างหน้า เราไม่จำเป็นต้องรวยในเดือนหน้า หรือในปีหน้าหรอก ค่อยๆทำไปดีกว่า

ยอมรับความพ่ายแพ้มั่ง เราไม่จำเป็นต้องชนะตลอดเวลาหรอก ไม่จำเป็นต้องเหนือกว่าคนอื่น การเป็นคนแพ้ไม่ได้เป็นสาเหตุทำให้ความสุขของเราน้อยลงเลย คงต้องเล่นเกมส์มากขึ้น ผมไม่ชอบเล่นเกมส์ เพราะผมไม่อยากแพ้

อยากทำอะไรก็ลงมือทำเลย ผลงานที่สร้างออกมาก็ไม่จำเป็นต้อง perfect เป็นนิสัยที่ต้องแก้ เพราะบางครั้งเราไม่กล้าลงมือทำอะไรเพราะกลัวว่าผลงานจะมีจุดบกพร่อง ซึ่งที่จริงแล้ว ทุกผลงานย่อมมีจุดบกพร่องเสมอ

ยอมรับในความไม่สมบูรณ์ของสิ่งต่างๆ ยอมรับมัน อย่าไปคาดหวังกับสิ่งต่าง กับคนต่างๆมากจนเกินไป เราเป็นเพียงผู้สัมผัสโลก มิใช่ผู้กำหนดความเป็นไปของโลก เพราะฉะนั้นสิ่งต่างๆไม่เป็นไปตามที่เราต้องการหรอก

ปล่อยให้อนาคตเป็นเรื่องของอนาคตดีกว่า
ถามว่า ทำไมผมไม่ค่อยจีบใคร
ตอบ เพราะผมคิดมาก แค่จะเริ่มจีบใครสักคน จะมองไปไกลถึงขนาดที่ว่า ตอนแต่งงานจะเป็นอย่างไร จะอยู่ด้วยกันได้มั้ย

สุดท้าย
เดินให้ช้าลงหน่อย สนุกกับทุกช่วงเวลา

-------****---------
ในการเดินทางทุกครั้ง ผมชอบที่จะเดินทางตอนกลางวัน และพยายามที่จะไม่หลับ เพราะผมชอบที่จะนั่งมองข้างทาง มองชัวิตคน มองบ้านเรือน ต้นไม้ป่า เขา แต่การเดินทางในชีวิตทำไมผมจึงไม่ได้มองมันอย่างเต็มที่ คงต้องผ่อนคันเร่งของชีวิตลง เพื่อจะเห็นสิ่งต่างๆได้ชัดขึ้น

จุดเริ่มต้น

2007-06-15T09:50:00.000-07:00

ในแต่ละวันคนเรามีความคิดเกิดขึ้นมากมาย บางอย่างก็ไร้สาระ บางอย่างก็มีประโยชน์ แต่ส่วนมากแล้วมันจะหายไปหลังจากที่เราคิดถึงมันไม่นาน เพราะเราไม่ได้บันทึกมันไว้ ผมจึงอยากจะใช้ blog ความคิดในช่วงเวลานี้เอาไว้ ซึ่งมันอาจจะเป็นประโยชน์ต่อผมเอง ในอนาคตที่จะย้อนกลับมาดูตัวเองในวัย 25 และจะเป็นประโยชน์ต่อคนที่มาอ่าน blog นี้ที่จะได้มองโลกในอีกมุมหนึ่ง ผมมองไม่เหมือนคุณ คุณมองไม่เหมือนผม แต่มุมมองของเราจะเป็นประโยชน์ต่อกันและกัน

ผมตั้งชื่อ blog ว่า mr.nu@maxma เสมือนกับเป็นจุดเริ่มต้นหนึ่งของตัวเอง mr.nu หมายถึงตัวผมเอง และ maxma เป็นชื่อบริษัทแรกที่ผมตั้งขึ้น อันที่จริงมันไม่ใช่บริษัทหรอก เป็นกิจการที่มีเจ้าของคนเดียว ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็มีงานเพียงอย่างเดียวที่ทำคือ สร้าง website ให้กองช่างเทศบาลนครพิษณุโลก ตั้งแต่สมัยตอนที่ผมรับงานเป็น Freelance ที่ต้องตั้งบริษัทนี้ขึ้นมาก็เพราะว่า การที่เราจะรับงานจากราชการมาทำได้นั้นเราจำเป้นต้องมีหมายเลขผู้เสียภาษี และทางเดียวที่จะมีได้ก็คือการไปจดทะเบียน

ที่ผมใช้คำว่า maxma ก็เพราะจะเริ่มกลับมาทำกิจการของตัวเองอีกครั้ง อันที่จริงมันก็ไม่ใช่ของผมคนเดียวหรอก เพราะจะมีเพื่อนมาช่วยกันทำ ตอนนี้ก็ได้ 3 คนแล้วละ อนาคตก็อาจจะมีมาเพิ่มเติมอีก งานที่รับเป็นหลักจะเป็นงานทางด้านการพัฒนาโปรแกรม แต่ก็มีรับพัฒนาอุปกรณ์ทางอิเล็กทรอนิกส์บ้าง เนื่องมาจากว่า เพื่อนมาจ้างทำ และมองไปในอนาคตผมเองก็อยากมีโรงงานที่ทำอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อยู่แล้ว ก็เลยรับทำ
คนเรามันต้องเดินตามหาความฝัน และหวังว่าความฝันครั้งนี้จะเป็นจริง